18.4.19

L-Ikla tal-Mulej


X’inhi l-Ewkaristija?


L-Ewkaristija hi ordinanza tal-Mulej għad-dixxipli tiegħu; it-tifkira ta’ Kristu, it-tħabbira tal-mewt tiegħu, u s-sinjal tal-unità miegħu u mal-aħwa.

Fl-Iskrittura tissejjaħ b’diversi ismijiet:
  • Ewkaristija (ringrazzjament) (Mattew 26:26,27)
  • L-Ikla tal-Mulej (1 Korintin 11:20)
  • It-Tifkira tal-Mulej (Luqa 22:19)
  • Il-Kommunjoni (l-għaqda, ix-xirka) (1 Korintin 10:16,17)
  • Il-Qsim tal-Ħobz (Mattew 26:26,27; Atti 2:42)
Għaliex hi “ordinanza tal-Mulej”?

Għax kien il-Mulej Ġesù li fl-aħħar ċena ordna d-dixxipli jiċċelebraw l-ewkaristija sakemm jerġa’ jiġi lura. “Il-Mulej Ġesù f’dak l-istess lejl li kien ittradut ħa l-ħobż, u wara li radd il-ħajr, qasmu, u qal: ‘Ħudu, kulu, dan hu ġismi, li hu maqsum għalikom; agħmlu dan b’tifkira tiegħi.’ Hekk ukoll qabad il-kalċi, wara li kiel, u qal, ‘Dal-kalċi hu r-rabta l-ġdida f’demmi, agħmlu dan, kull darba li tixorbuh, b’tifkira tiegħi.’ Għax kull darba li tieklu dal-ħobż u tixorbu dal-kalċi, tħabbru mewt il-Mulej sakemm jigi” (1 Korintin 11:23-26).

Għaliex hi “għad-dixxipli” ta’ Kristu?

Għax il-Mulej indirizza lid-dixxipli meta ordnalhom jaqsmu l-ħobż u jixorbu l-inbid flimkien b’tifkira tiegħu. Huma biss għandhom sehem mill-ġisem u d-demm ta’ Kristu – “Il-kies tal-barka li aħna nbierku, mhux il-għaqda fid-demm ta’ Kristu? U l-ħobż li niksru, mhux il-għaqda fil-ġisem ta’ Kristu?” (1 Korintin 10:16). Fil-knisja bikrija, dawk li emmnu l-evanġelju u tgħammdu kienu milqugħa fix-xirka tal-knisja, inkuż fil-ksir tal-ħobż. “Imbagħad dak li laqgħu l-kelma tiegħu bil-ferħa kienu mgħammdin, u żdiedu magħhom dak in-nhar madwar tlett elef ruħ. U komplew iżommu sħiħ fit-tagħlim u fix-xirka tal-appostli, u fil-ksir tal-ħobż u fit-talb” (Atti 41,42).

Għaliex l-Ewkaristija tissejjaħ “tifkira ta’ Kristu”?

Kristu stess fisser l-Ikla meta qal, “Agħmlu dan b’tifkira tiegħi.” Fl-aħħar jum mal-appostli, Ġesù ried iħħalilhom rikordju qaddis biex jibqgħu jiftakru fih wara li jmur lura lejn is-Sema. Aħna nemmnu li Ġesù “tela’ fis-smewwiet, u qiegħed fuq il-leminija t'Alla, il-Missier li jista' kollox. Minn hemm għandu jerġa' jiġi biex jagħmel il-ħaqq mill-ħajjin u l-mejtin.” Sakemm jerġa’ jiġi aħna niftakru fih u f’dak li għamel għall-fidwa tagħna, b’ferħ u gratitudni, kull darba li nieħdu sehem mill-Ikla.

Jekk inżommu f’moħħna kif Ġesù stess fisser l-Ewkaristija – “tifkira” – ma nitfixklux biex nifhmu kliemu: “Dan hu ġismi … dan hu demmi.” Mhux diffiċli tifhem x’inkun irrid ngħid jekk nintroduċik ma’ raġel u ngħidlek, “Dan hu missieri.” Lanqas ikun diffiċli tifhem jekk nurik ritratt u ngħidlek, “Dan hu missieri.” Għalkemm użajt l-istess kliem, issa tifhem li r-ritratt hu xebħ u tifkira ta’ missieri. Bl-istess mod, ladarba Ġesù mhux fiżikament magħna, il-ħobż u l-inbid huma t-tifkira tal-ġisem u d-demm ta’ Kristu li jinsab fis-sema.

Il-ħobż jibqa’ ħobż; l-inbid jibqa’ inbid – “Għax kull darba li tieklu dal-ħobż … kull min jiekol minn dal-ħobż … ħa jiekol minn dak il-ħobż … ma nixrobx minn dal-frott tad-dielja, sa dak in-nhar meta nixorbu ġdid magħkom fis-saltna ta’ Missieri” (1 Korintin 11:26-28; Mattew 26:26).

Madankollu, il-ħobż u l-inbid huma qaddisa għax jirraprezentaw il-ġisem u d-demm ta’ Ġesù Kristu. Bħalma nagħtu ġieħ lil bandiera ta’ pajjiżna (għax tirraprezenta n-nazzjon għalkemm hi sempliċiment biċċa drapp); hekk ukoll nieklu u nixorbu kif jixraq lill-Mulej. Altrimenti inżebilħu l-ġisem u d-demm tal-Mulej li jirraprezentaw. “Għalhekk kull min jiekol minn dal-ħobż, u jixrob dal-kalċi tal-Mulej, mhux kif jixraq, ikun ħati tal-ġisem u d-demm tal-Mulej …min jiekol u jixrob mhux kif jixraq, jiekol u jixrob il-kundanna għalih innifsu, billi ma jagħrafx ġisem il-Mulej” (1 Korintin 11:27-29).

Għaliex l-Ewkaristija tissejjaħ “it-tħabbira tal-mewt” ta’ Kristu?

L-Iskrittura tgħallimna li, “kull darba li tieklu dal-ħobż u tixorbu dal-kalċi, tħabbru mewt il-Mulej sakemm jiġi” (1 Korintin 11:26). Is-saġrifiċċju ta’ Kristu għall-fidwa tagħhna huwa mxandar bil-kelma (fil-qari tal-Iskrittura, fit-talb, fl-ipridkar) u b’mod speċjali permezz tal-ewkaristija. Meta naqsmu u nieklu l-ħobż, u nixorbu l-inbid, nuru kif Ġesù, l-Iben t’Alla li sar bniedem, ta ġismu għalina, u xerred demmu għall-fidwa tagħna. “Ħudu, kulu; dan hu ġismi li hu maqsum għalikom … dal-kalċi hu r-rabta l-ġdida f’demmi” (1 Korintin 11:24,25).

X’inhi din ir-rabta, jew patt, li Alla għamel magħna li nemmnu fi Kristu? Il-Bibbja tispjega: “Din hi r-rabta li nagħmel magħhom wara dawn il-jiem, jgħid il-Mulej: ‘Inqiegħed il-liġijiet tiegħi f’qalbhom, u f’moħħhom niktibhomlhom; u fi dnubiethom u ħtijiethom ma niftakarx aktar.’ Issa fejn hemm il-maħfra ta’ dawn, m’hemmx iżjed offerti għad-dnub” (Lhud 10:16-18).

Is-sagrificcju li bih ksibna l-paċi m’Alla seħħ darba għal dejjem – Ġesù “offra sagrifiċċju wieħed għad-dnubiet għal dejjem” (Lhud 10:12), u għalhekk ma nistgħux inqisu l-ewkaristija bħala sagrifiċċju għad-dnub. L-ewkaristija hi l-proklamazzjoni, ix-xandir, it-tħabbira ta’ dak is-sagrifiċċju wieħed li seħħ darba għal dejjem fuq is-salib u li bih dnubietna huma maħfura. Illum “m’hemmx iżjed offerti għad-dnub.”

Għaliex l-Ewkaristija tissejjaħ “kommunjoni”?

L-Ewkaristija, il-ġabra tal-aħwa mal-mejda tal-ikel, turi u ssaħħaħ ix-xirka, jew kommunjoni, li għandna mal-Mulej u mal-aħwa kollha fil-knisja.

Meta nieħdu mill-ħobż u l-inbid nuru li għandna sehem minn Kristu u l-barkiet kollha li kisbilna bis-sagrifiċċju tiegħu fuq is-salib. “Il-kies tal-barka li aħna nbierku, mhux il-għaqda fid-demm ta’ Kristu? U l-ħobż li niksru, mhux il-għaqda fil-ġisem ta’ Kristu?” (1 Korintin 10:16). Għalhekk, ladarba nagħmlu sehem minn Kristu, fih ukoll insibu l-għaqda bejnietna. “Għax għalkemm aħna ħafna, aħna ħobż wieħed, u ġisem wieħed, għax aħna lkoll għandna sehem minn dak il-ħobż wieħed” (1 Korintin 10:17).

Kif nieħu sehem fl-ikla?

L-Ewkaristija hi okkazzjoni ta’ ferħ u barka għall-poplu t’Alla. Għandna nippreparaw ruħna sew, kif twissina l-Iskrittura: “Ħa jagħrbel il-bniedem lilu nnifsu, u mbagħad ħa jiekol minn dak il-ħobż, u jixrob min dak il-kalċi” (1 Korintin 11:28). Jekk tieħu sehem mill-ikla waqt li f’qalbek tibqa’ tgħożż il-ħażen, tkun qed tistiedem il-kundanna u d-dixxiplina tal-Mulej. Id-dnub m’għandux iżommok lura mill-Ewkaristija; l-Ewkaristija għandha tkun okkażżjoni biex tindem minn dnubietek u tesperjenza mill-ġdid il-ħniena t’Alla.

L-Ewkaristija hi essenzjalment tifkira; għalhekk aħseb fi Kristu, l-imħabba li wasslitu fuq il-Kalvarju għalina. Ħalli qalbek tingħaqad mal-aħwa fit-talb, tifħir u radd il-ħajr lil Kristu.

Ftakar fil-patt li Alla għamel magħna – ħafrilna dnubietna kollha u tana qalb ġdida, kitbilna l-liġi tiegħu f’moħħna u f’qalbna. L-Ewkaristija hi opportunità biex inġeddu l-impenn tagħna ta’ ubbidjenza lejh.

24.3.19

Stejqien - Gwida għat-Talb

Indubjament l-aqwa għajnuna mogħtija lill-Kristjan għat-talb huwa l-Ispirtu s-Santu. Madanakollu, Alla fil-ħniena tiegħu provdielna wkoll diversi għajnuniet oħra. Dan il-ktejjeb jista' jkunlek wieħed minnhom, speċjalment meta timpenja ruħek sabiex titlob għal stejqien.

Fil-fatt jekk tħares madwarek, anke fil-ġemgħa li tagħha inti membru, malajr imissek tinduna li neħtieġu tabilħaqq stejqien.

Xi jfisser stejqien? Hu tqanqila potenti tal- Ispirtu t’Alla li jikkonverti numru kbir ta’ nies lejn Kristu u jġedded fil-knisja tiegħu żelu għall-verità, għall-maturità spiritwali, u għall-missjoni.

Meta tnejn min-nies biss - Pawlu u Sila - talbu, sar terremot kbir (At. 16:25–26).

L-iskop ta’ dan il-ktejjeb hu biex jgħinek billi jiggwidak fit-talb għal stejqien. Immaġina x’jista’ jiġri kieku ningħaqdu lkoll flimkien biex nitolbu ferventement għal ċaqliqa qawwija tal-Ispirtu t’Alla fi żmienna.

L-użu ta' dal-ktejjeb hu sempliċi; ibda' billi ssib il-paġna li taqbel mal-ġimgħa kurrenti. Kull ġimgħa ta’ kull xahar hi ffokata fuq grupp ta’ nies differenti li għalih trid titlob, tibda’ minnek u mill-familja tiegħek u titwessa’ għall-komunitajiet akbar. Din il-gwida maħsuba biex tkun użata matul kwalunkwe sena, għalhekk kull xahar fih erba’ ġimgħat aktarx milli dati speċifiċi. Għandek issib ukoll spazju biex tniżżel ħsibijiet u noti personali kif ukoll talb ieħor.

Nittamaw li dan il-ktejjeb jinkuraġġik għal dis-sena u fis-snin li ġejjin. Nistednuk, ingħaqad magħna fi stennija mimlija ringrazzjament mibnija fuq il-wegħda tal-Mulej li se jisma’ talbna skont ir-rieda tiegħu.

Aqrah, iddawnlowdjah jew stampah ukoll: Stejqien - Gwida għat-Talb

15.2.19

Trinity Evangelical Church - Mission Statement and Policy


As a congregation of believers in our Lord Jesus Christ, we endeavour to glorify the Triune God, our Creator, Saviour and Lord, enjoying fellowship with Him as we love, worship and serve him in a manner worthy of the Gospel of grace.

We are an independent Reformed Baptist church. Under the blessing of God, the following points show the key biblical policies we aim to follow.

A believing church

We teach the doctrines of grace (in the reformed faith, often summarised as the 'five points of Calvinism'), together with all doctrines laid out in Holy Scripture, in harmony and balance with each other.

Our doctrinal basis is The Second London Confession of Faith (1689), as translated into Maltese and published by QUM Publications.

A worshipping church

We believe that we should worship the triune God not according to our own imaginations and devices but in line with the clear teaching of the Bible. Worship is to be God-centered, in spirit and in truth, intelligent, glorious and pious, lifting up our minds, hearts and lips in praise, gratitude, repentance and dedication to our Saviour and Lord. Our desire is not to accommodate our public worship to what pleases carnal men, but to be sensitive to what kind of worship pleases God.

The reading and preaching of God’s Word, corporate prayer, singing, free-will offerings, and the Lord’s Supper are all regular components of our public worship.

The singing of psalms is highly recommended. Hymns for public worship are to be selected wisely, considering their theological content and appropriateness. Worship is to be kept distinct from the decadent and profane worldly culture and therefore if music is used, it ought to be of a proper genre and style, serving as an accompaniment and assistance to the faithful, not drawing attention to itself.

Public worship is definitely not ¬inten¬ded to entertain or please, be shallow and informal, ecstatic or hypnotic, as though the house of God were a theatre or dance-hall, but to bring us to appreciate Almighty God, draw us closer to him in obedience, as well as motivate us to love and serve him joyfully and thankfully.

A praying church

We believe in the great importance of prayer. Without the blessing of God in answer to prayer, all our witness would be in vain. Private, family and corporate prayer in its various forms, is paramount. Rather than seeking to advance the gospel through carnal means, we seek to share it diligently, while calling on God the bless and cause the seed to grow. We hold that there are very great advantages and manifold blessings in holding separate meetings for prayer.

An evangelizing church

We believe in the universal tender of salvation, also called the free offer of the Gospel, regularly dedicating ¬Sunday services to persuasive evangelistic preaching, and praying that God will use this for the salvation of precious souls. Compelled by love, we endeavour to involve ourselves in evangelism, using different means of outreach – personal contacts, tracting, literature, Bible distribution, audio recordings, home visitation, home Bible studies, street outreaches – in accord with the dignity of the gospel. The judicious use of modern computer technology in communication is recommended.

We firmly reject all forms of evangelism that use psychological manipulation and gimmicks, and consider as unbiblical and unnecessary all worldly methods of evangelism in order to get a hearing with lost people, such as marches, amusement activities, dance, and any kind of drama.

A working church

We try to honour the ¬concept of the working church, which means that all true believers serve the Lord, if it is possible for them to do so, joining together in various avenues of Christian service to bring glory to Him. With this emphasis, as a church, we try to maintain significant and God-honouring ministries, exhorting one another and making it possible for all to use their Spirit-given gifts and talents, so that all may grow in grace and be presented mature in Christ Jesus. Christians are not just a ‘Sunday audience’, loyally attending the services only as comfortable observers, but a company of willingly committed, dedicated workers for the Lord, labouring sacrificially for his glory.

We hold that the ¬local church (that is, every individual ¬congregation) is designed by God to carry out many tasks. Therefore wider ministries, such as missions, the training of preachers, and the issuing and distribution of lit¬erature, should be undertaken by individual churches if the Lord leads and enables them.

A learning church

We firmly believe in the importance of discipleship, that is, each believer must necessarily grow in the grace and knowledge of Christ, our Lord and Saviour. With this in view, we acknowledge our responsibility of supporting a sound teaching ministry among us, so that regular Bible studies might be held. We also believe in the value of reading good Christian literature and producing it ourselves, especially in the Maltese language to be used in evangelism.

A separated church

We believe the plain commands of God’s holy and infallible Word that the Lord’s people must be set apart for God. We cannot obey this command without at the same time obeying the call to be set apart from any form of sin, worldliness and false teaching.

False teaching denies the inspiration and infallibility of the ¬Bible, as well as other fundamental doctrines of the faith. It is the duty of true churches to defend and preserve the Truth at all costs, never compromising the only way of salvation. Therefore, as a faithful church, and conscious that separation is always a careful and sensitive act, we endeavour to walk according to these guidelines:

1. We reject all ethnic religions as false and utterly inadequate to bring human beings to their Creator and reconcile them to him.

2. With love and sensitivity, and yet courageously and faithfully, we expose Roman Catholicism. Most of its official teachings deny the true gospel of grace, besides upholding various unbiblical and antibiblical beliefs and practices.

3. We will have nothing to do with modern cults and sects who deny the deity of Christ and other major tenets of Bible doctrine.

4. We recognize the need to be careful in fellowshipping and prudent in cooperating with Protestant and evangelical denominations, and to what extent, seeing that we are to recognize other Christians as fellow brethren, without forgetting that while walking in love we are also called to uphold the truth without compromising it. We are not ready, for the sake of a superficial show of unity, to lay aside important biblical truth and endanger ourselves with subchristian or faulty teachings, worldly lifestyle and practices.

5. We gladly promote fellowship and seek to cooperate with churches of like faith, both locally and abroad, in unity and love, seeing that such goodwill honours our Saviour who prayed for such genuine unity and blesses us through it.

Biblical separation is not negative, as some suggest, but positive, for it keeps alive precious purity and biblical obedience in our church. The careful, thoughtful, prayerful and faithful implementation of biblical separation will preserve the spiritual health of God’s people and safeguard against falling away from evangelical purity.

A loving church

Our duty and delight as a church is to honour the ‘new’ commandment of the Lord. We must have ‘brotherly love’ and therefore we will make every effort to cultivate, preserve and nourish it by our acts and attitudes especially towards those within the household of faith.

Our hearts and church are also open and ready to welcome any ‘outsiders’ and we should always be ‘casting the net’ of hospitality and friendship to an ever-widening circle of people, and not restrict our love to the inner circle only.

This list of policies does not, of course, cover all the duties of a church, but should give us a fair picture of the tradition in which our church stands.

14.2.19

Kostituzzjoni - Knisja Evanġelika Trinità


WERREJ

Daħla
Isem
Il-Knisja
Relazzjonijiet
Il-Kredu
Stqarrija ta’ Fidi
Adozzjoni
Għeluq

DAĦLA

1. Il-Kostituzzjoni unika, sħiħa, infallibbli u awtorevoli ta’ din il-knisja hi l-Iskrittura Mqaddsa. Dan id-dokument hu biss ġabra ta’ prinċipji u tagħlim skritturali rigward il-fidi u l-prattika tagħna. Ma jinkludix kull aspett tar-rivelazzjoni divina, u lanqas m’għandu jitqies obbligatorju fih innifsu; madankollu hi l-konvinzjoni tagħna li hu fidil għall-Kelma t’Alla, u għalhekk naċċettawh bħala xhieda miktuba tal-Kostituzzjoni tagħna.

ISEM

2. Din il-kongregazzjoni Battista hi Ecclesia Reformata et semper Reformanda.

Jisimha “Knisja Evanġelika Trinità.” Tissejjaħ ‘Evanġelika’ biex naffermaw il-fidi tagħna fil-Mulej Ġesù Kristu kif imħabbar fl-Evanġelju tal-grazzja; u biex nistqarru l-impenn tagħna li nxandru l-istess Evanġelju lill-oħrajn. Tissejjaħ ‘Trinità’ biex nagħtu xhieda ta’ Alla veru, il-Missier, l-Iben u l-Ispirtu s-Santu li minnu, bih u għalih konna maħluqa u mifdija.

IL-KNISJA

3. Il-Knisja ta’ Sidna Ġesù Kristu hi waħda u kattolika; tikkonsisti mill-għadd sħiħ tal-magħżulin t’Alla, jiġifieri dawk kollha li kienu, huma u għad ikunu miġbura flimkien taħt Kristu, ir-Ras tagħhom.

4. Kull persuna riġenerata hi membru fil-Knisja ta’ Kristu. Għaldaqstant il-Missier ma jridx li wliedu jgħixu indipendenti jew iżolati minn xulxin, iżda jingħaqdu flimkien fi knejjes lokali għall-qima pubblika t’Alla, u għall-benefiċċju tal-aħwa.

5. Din il-knisja għandha tikkonsisti minn dawk li jemmnu fil-Mulej Ġesù Kristu u jistqarruh għas-salvazzjoni tagħhom, u li huma mgħammda f’isem it-Trinità Mqaddsa, u li ma jgħarrqux l-istqarrija tagħhom b’ereżija jew bi dnub mingħajr indiema. Il-membri għandhom jilqgħu u jgħinu lil xulxin permezz tal-ministeru tal-Kelma, u l-qadi reċiproku, li jinkludi l-amministrazzjoni tal-ordinanzi u d-dixxiplina bibblika. Huma msejħa biex b’kull umilta’ u manswetudini, b’sabar u saportu fl-imħabba, iħabirku ħalli jżommu t-twaħħid tal-Ispirtu fir-rabta tas-sliem.

6. Sidna Ġesù Kristu hu r-Ragħaj il-Kbir u r-Ras tal-Knisja: jiggvernaha permezz tal-Ispirtu u l-Kelma tiegħu. Il-presbiteri maħtura minnu stess (magħrufa wkoll bħala rgħajja jew isqfijiet), b’ebda mod mhuma s-sidien tagħha, iżda qaddejja ta’ Kristu għaliha. Il-presbiterju hu responsabbli jieħu ħsieb il-knisja lokali u jmexxiha skond ir-rieda divina rivelata fl-Iskrittura. L-aħwa għandhom jirrikonoxxu s-setgħa tal-presbiteri tagħhom, billi jobduhom u jissottomettu għalihom fil-Mulej. Id-djakni huma fdati wkoll bil-ministeru tagħhom għall-benefiċċju tal-knisja.

7. Id-dixxiplina tal-knisja, kif awtorizzata u regolata mill-Mulej fl-Iskrittura, hi meħtieġa biex jerġgħu jintrebħu u jinkisbu aħwa offensivi; biex l-oħrajn ikunu impeduti minn offiżi simili; biex titneħħa l-ħmira li tista’ tinfetta l-għaġna kollha; biex jitmantna l-unur ta’ Kristu, u l-professjoni qaddisa tal-evanġelju; u biex ikun evitat l-għadab t’Alla, li jista’ ġustament jaqa’ fuq il-knisja, jekk tippermetti li l-patt tiegħu, u s-siġilli tal-istess patt, ikunu profanati minn trasgressuri notorji u stinati.

8. Kristu waqqaf żewġ ordinanzi għal niesu. Il-Magħmudija hi amministrata permezz tal-immersjoni fl-ilma, lil dawk li jipprofessaw l-indiema lejn Alla u fidi fil-Mulej Ġesù Kristu, u hi sinjal tax-xirka tal-fidil ma’ Kristu fil-mewt u l-qawmien tiegħu, tal-maħfra tad-dnubiet u tal-identifikazzjoni mal-ġisem viżibbli ta’ Kristu. L-Ikla hi tifkira tal-Mulej, proklamazzjoni tas-sagrifiċċju offrut darba għal dejjem fuq il-Kalvarju għall-fidwa tagħna, u komunjoni ma’ Kristu rxoxt u ma’ l-aħwa.

9. Daqskemm il-kongregazzjoni tqim ’l Alla fl-ispirtu u l-verità, tedifika lill-qaddisin fi ħdanha, u twassal l-evanġelju lill-mitlufa, tkun qed twettaq l-għan ewlieni tagħha: li tingħata glorja lil Alla fil-knisja bi Kristu Ġesù.

RELAZZJONIJIET

10. Din hi knisja teonoma, esklussivament suġġetta għal Sidha Kristu, li jforniha bis-setgħa u l-awtorità meħtieġa għat-tmexxija tagħha, u għalhekk hi indipendenti minn kull forma ta’ gvern impost fuqha minn barra. Ir-responsabbilta’ prinċipali tagħha hi li tieħu ħsieb lilha nfisha sabiex il-membri jimtlew bil-għarfa tar-rieda t’Alla ħalli jimxu kif jixraq lill-Mulej u jogħġbuh f’kollox billi jagħmlu l-frott f’kull egħmil tajjeb u jikbru fil-għarfa tiegħu.

11. Nirrikonoxxu l-ħtieġa ta’ interdipendenza ma’ knejjes simili, nirrispettaw l-awtorità tagħhom, u nħabirku għall-għaqda tal-fidi, ftehim, sliem u koperazzjoni bejnietna. Nagħrfu wkoll li, bħalna, kongregazzjonijiet oħra ġenwinament ta’ Kristu, huma suġġetti għall-iżball u taħlit. L-ispirtu partitarju bejn il-knejjes jikkontradixxi l-evanġelju. In necessariis unitas, in non necessariis libertas, in omnibus charitas.

12. Il-knisja għandha tesibixxi l-qdusija u l-imħabba t’Alla billi ma tikkompromettix il-verità ta’ Kelmtu, f’attitudni ta’ mħabba lejn l-aħwa l-oħra. Għalhekk għandha tirregola r-relazzjonijiet ma’ individwi, knejjes, gruppi u organizzazzjonijet kwalunkwe biex tħares lilha nfisha minn influwenza ħażina, u ma tapprovax u wisq inqas tenkoraġġixxi l-errur imħaddan mill-oħrajn, iżda twissihom bl-imħabba. F’ċerti każijiet is-separazzjoni hi ġustifikata u neċessarja.

13. M’hemm ebda xirka jew sħubija bejn il-Knisja ta’ Kristu u għaqdiet jew reliġjonijiet taparsi Kristjani. Huwa dmirna niddistingwu lilna nfusna minnhom u nqisuhom mitlufa bħall-bqija tal-umanità, u daqshekk ieħor aħna responsabbli nilħquhom bl-Aħbar it-Tajba.

14. L-awtorità ċivili hi istituzzjoni mwaqqfa mill-Mulej, distinta mill-Knisja, u kull Kristjan għandu jissottomettu ruħu għaliha fil-Mulej, is-Sid tal-kuxjenza u s-Sultan tas-slaten. Persuna nominata mill-presbiterju tirrappreżenta lill-knisja fi kwistjonijiet legali u ċivili.

IL-KREDU

15. Aħna nemmnu kulma tgħallem l-Iskrittura Mqaddsa, mingħajr tnaqqis, żieda, jew taħlit ta’ tradizzjoni jew ‘rivelazzjonijiet’ oħra. Niċħdu li l-Kredijiet u Stqarrijiet ekkleżjastiċi oħra għandhom awtorità intrinstika, ikbar jew ugwali ma’ dik tal-Iskrittura. Is-siwi u l-awtorità tagħhom jiddependu fuq il-fedelta’ tagħhom għall-Kelma t’Alla.

16. Il-Kredu u l-Istqarrija tal-Fidi huma meqjusa bħala kompendju ta’ wħud mid-dottrini bibliċi ewlenin u jservu bħala dikjarazzjoni tat-twemmin fost il-komunità Kristjana, ta’ distinzjoni mill-ereżija u l-iżball, kif ukoll huma manifestazzjoni tal-unità tal-fidi fost il-knejjes. Huma konvenjenti u xierqa wkoll għall-katekeżi.

17. Filwaqt li ninsabu grati lejn Alla u napprezzaw il-kisbiet magħmula mill-Knisja fl-għarfien ta’ verità smewwija matul il-kriżijiet maġġuri tagħha, aħna nilqgħu bil-qalb il-kredijiet antiki kollha, li huma:-

I. Il-Kredu tal-Appostli;
II. Il-Kredu Niċen;
III. Il-Kredu Atanasjan;
IV. Il-Kredu Niċen-Kostantinopolitan;
V. Il-Kredu ta’ Kalċidonja.

Ma’ dawn, bħala espożizzjoni iżjed estensiva u sistematika tal-Fidi, inħaddnu:-

VI. Il-Katekiżmu ta’ Heidelberg (1563);
VII. Il-Qwienen ta’ Dort (1618-19);
VIII. Il-Katekiżmu Qasir ta’ Westminster (1647);
IX. Il-Katekiżmu Twil ta’ Westminster (1647);
X. L-Istqarrija ta’ Fidi Battista (1689);
XI. Id-Dikjarazzjoni ta’ Chicago dwar l-Inerranza Biblika (1978).

18. Il-presbiteri kollha ta’ din il-knisja huma obbligati jaffermaw u jgħallmu skond l-istqarrijiet kif elenkati hawn fuq, ħlief fejn dawn l-istess dokumenti jesprimu sentimenti pedobattisti. Konvinta mill-valur dottrinali u morali f’dawn id-dokumenti, din il-knisja ħadet ħsieb tittraduċihom għall-ilsien Malti u tippubblikahom għall-gwadann spiritwali ta’ kulħadd.

STQARRIJA TA’ FIDI

Dan li ġej - il-ħames Pilastri tar-Riforma - hu ġabra konċiża tat-twemmin tagħna.

I. Sola Scriptura

19. L-Iskrittura Mqaddsa hi l-Kelma t’Alla miktuba, tikkonsisti minn sitta u sittin ktieb, u ngħatat b’ispirazzjoni plenarja u verbali minn Alla. Il-Bibbja hi r-Rivelazzjoni Divina, propożizzjonali, perspekwa, finali, kompluta, bla żball u infallibbli. L-Iskrittura hi assolutament neċessarja u suffiċjenti għas-salvazzjoni, il-fidi u l-ħajja tal-bniedem, peress li hi l-fehma sħiħa t’Alla għalih. Il-Mulej Alla jorbot il-kuxjenza tal-bniedem u jissuġġetta l-Knisja għall-awtorità assoluta, unika, suprema u finali tal-Iskrittura, liema awtorità tiddependi fuq ix-xhieda tal-Ispirtu s-Santu, l-awtur u l-interpretu tagħha.

II. Soli Deo Gloria

20. Filwaqt li Alla hu traxxendenti u inkomprensibbli, jista’ jkun magħruf verament permezz tar-rivelazzjoni speċjali biss, bl-illuminazzjoni tal-Ispirtu s-Santu, u għalkemm dan l-għarfien hu limitat, huwa suffiċjenti għall-milja tal-għanijiet divini fil-ħajja umana.

21. Alla ħaj u veru huwa esseru personali, spirtu sempliċi, perfett fl-attributi kollha, infinit, indipendenti, immutabbli, etern, omnipreżenti, omnixjenti, tajjeb, imħabba, qaddis, ġust, u omnipotenti.

22. Alla hu Trinità, jiġifieri hu wieħed, u jissussisti fi tlett Persuni - il-Missier, l-Iben, u l-Ispirtu s-Santu - distinti minn xulxin, b’sustanza waħda indiviżibbli, u ugwali fil-perfezzjonijiet kollha. Il-qima u l-glorja tal-ħlejjaq kollha tistħoqq lilu waħdu.

23. Alla ħalaq kollox mix-xejn, tajjeb u għall-manifestazzjoni tal-glorja tiegħu. L-anġli huma spirti maħluqa. Ix-Xitan u d-demonji rribellaw kontra Alla u jopponuh; iżda huma suġġetti għall-ħakma tiegħu.

24. Adam, l-ewwel bniedem, kien direttament u immedjatament maħluq minn Alla fuq is-sura tiegħu, personali, ħieles mid-dnub, razzjonali, intelliġenti u b’responsabbilta’ morali lejh. In-natura umana tikkonsisti f’ruħ u ġisem.

25. Alla hu s-Sid sovran tal-ħolqien kollu, u fil-providenza għarfa tiegħu jżomm, jidderieġi u jiggverna l-ħlejjaq u l-avvenimenti kollha biex iseħħ l-għan etern tiegħu.

26. Bil-waqgħa fid-dnub, Adam sar ħati, korrott u suġġett għall-korla divina; ġab fuqu u fuq il-ħolqien saħta u frugħa; u fuq l-umanità mnissla minnu, id-dnub, korruzzjoni tan-natura umana, aljenazzjoni minn Alla, u l-għadab tiegħu. Kull bniedem hu għalhekk suġġett għall-miżerji f’din il-ħajja, il-mewt u l-pwieni tal-Infern. Il-bniedem hu depravat totalment għax kull fakolta’ umana, inkluża r-rieda, hi mniġġsa bid-dnub; u filwaqt li jibqa’ aġent morali tant li jaġixxi skond ir-rieda tiegħu, tilef l-abbilta’ li jobdi l-liġi t’Alla jew li jfittex ’l Alla għax qalbu hi mħassra u m’għandux ħila jibdilha.

27. Alla ddigrieta fih innifsu mill-eternità l-ħwejjeġ kollha li qatt kellhom iseħħu, iżda la hu l-awtur tad-dnub u lanqas japprovah; u lanqas ineħħi l-kontinġenza ta’ kawżi sekondarji. Alla ppredestina lil xi wħud għall-ħajja eterna permezz ta’ Ġesù Kristu, bit-taqdis tal-Ispirtu, u bil-fidi fil-Mulej Ġesù, skond l-għan etern u l-grazzja sovrana tiegħu, u mingħajr ebda virtu’ fil-ħlejqa bħala kondizzjoni jew kawża ta’ din l-għażla; għat-tifħir tal-glorja tal-grazzja tiegħu u l-faraġ ta’ wliedu. L-oħrajn huma mħollija fi dnubiethom għall-kundanna ġusta tagħhom u l-manifestazzjoni tal-ġustizzja t’Alla.

28. Alla għoġbu jesprimi l-pjan tas-salvazzjoni permezz ta’ patt, irrivelat fl-Evanġelju, l-ewwel lil Adam u mbagħad progressivament sakemm esibih fis-sħiħ mal-miġja ta’ Ibnu fostna; liema patt iserraħ fuq patt etern bejn il-Missier u l-Iben, u li fih l-Iben daħal bħala garanti u kap rappreżentattiv tal-magħżulin.

III. Solus Christus

29. Il-Mulej Ġesù hu l-Iben Uniġenitu t’Alla, natura waħda mal-Missier. Għalina l-bnedmin u għas-salvazzjoni tagħna niżel mis-smewwiet, inkarnat f’ġuf il-verġni Marija bl-Ispirtu s-Santu, u kien magħmul bniedem. Fl-inkarnazzjoni Kristu ma warrab xejn mill-essenza divina. Hu persuna waħda, u jippossiedi natura divina mill-eternità, u assuma natura umana perfetta fl-inkarnazzjoni, u issa jippossiedi ż-żewġ naturi għal dejjem, mingħajr taħlit, bidla, diviżjoni, jew separazzjoni tagħhom.

30. L-Iben hu l-Messija t’Alla, mibgħut biex ikun għall-knisja l-Profeta, il-Qassis u s-Sultan tagħha. Hu voluntarjament ġie fid-dinja u sar ubbidjenti sal-mewt fuq salib għas-salvazzjoni ta’ dawk li tah Alla. Is-sagrifiċċju mdemmi tiegħu kien rappreżentattiv, sostituzzjonarju, vikarju, propizjatorju, rikonċiljatorju u redentiv; seħħ storikament darba għal dejjem fuq il-Golgota u b’ebda mod ma jista’ jiġi mġedded. Bid-debħa tiegħu, Kristu attwalment u realment patta għall-fidwa tal-magħżulin t’Alla, u mhux sempliċament għamel possibbli l-fidwa tal-bnedmin kollha.

31. Mat-tielet jum il-Mulej Ġesù tqajjem fiżikament mill-mewt, u wara li ta provi infallibbli li hu ħaj, kien merfugħ fis-sema u glorifikat fuq il-leminija tal-Missier, fejn qiegħed isaltan, u jwettaq il-medjazzjoni unika bħala l-Paraklitu u s-Sommu Saċerdot kbir ta’ niesu.

IV. Sola Gratia

32. Is-salvazzjoni tal-midneb hi kompletament minn Alla, bil-grazzja tiegħu, fuq il-bażi tal-fidwa miksuba minn Ibnu, u għat-tifħir tal-glorja tal-grazzja tiegħu waħdu. Il-bniedem la jista’ qatt jimmerita u lanqas jaħdem għas-salvazzjoni, iżda hu salvat sabiex jaħdem it-tajjeb u jsebbaħ lill-Ħellies tiegħu. Dawk li Alla ppredestina għall-ħajja, fiż-żmien maħtur isejħilhom effettivament bil-Kelma u l-Ispirtu tiegħu mill-mewt għall-ħajja.

33. L-Ispirtu s-Santu hu l-aġent divin u sovran fir-riġenerazzjoni. Kull Kristjan hu mgħammed bl-Ispirtu s-Santu fil-ġisem ta’ Kristu. L-Ispirtu jqaddes u jgħammar fil-fidili kollha u jissiġillahom fil-fidwa tagħhom. Hu jamministra doni lill-aħwa kollha għall-edifikazzjoni tal-knisja. Is-sinjali t’appostlu - għeliem, għeġubijiet u mirakli - flimkien ma’ dawk id-doni tal-Ispirtu lill-aħwa (bħall-ilsna), intemmu meta twettaq l-għan tagħhom.

V. Sola Fide

34. L-indiema u l-fidi huma grazzji inseparabbli, mogħtija minn Alla u dmirijiet umani neċessarji għas-salvazzjoni, maħduma fil-qalb mill-Ispirtu s-Santu mar-riġenerazzjoni. Konvint mill-ħtija, il-periklu u l-inabbilta’ tiegħu, u mill-ħniena t’Alla fi Kristu, il-midneb niedem idur lejn Alla mid-dnub, jitolbu ħniena, u jilqa’ lil Kristu Ġesù Sidu u jafda fih, is-salvatur uniku u suffiċjenti tiegħu.

35. Il-ġustifikazzjoni hi att grazzjuż t’Alla li bih jiddikjara u jqis bħala ġusti lil dawk li jeżerċitaw fidi ħajja fil-Mulej Ġesù, mhux minħabba xi ġustizzja personali li tiġi mil-liġi, iżda minħabba l-ġustizzja li tiġi minn Alla, il-ġustizzja ta’ Kristu magħduda lilhom. Alla ma jgħoddx dnubiethom kontrihom, anzi jqishom ġusti quddiemu għax Kristu, ir-rappreżentant tagħhom, issodisfa kompletament id-domandi kollha tal-liġi divina fuqhom permezz tal-ubbidjenza u s-sagrifiċċju tiegħu nnifsu.

36. Il-liġi t’Alla hi eterna, qaddisa u ġusta. Filwaqt li ħadd mhu ġustifikat bl-opri tal-liġi (ladarba kull bniedem hu midneb), il-liġi tgħarrafna bid-dnub u twassal għand Kristu, il-Ħellies. Il-Kristjan mhux taħt il-liġi iżda taħt il-grazzja, għax il-qagħda tiegħu quddiem Alla mhix ibbażata fuq l-ubbidjenza personali; huwa meħlus mill-kundanna tal-liġi, u aċċettat fi Kristu skond l-imħabba gratwita tiegħu. Madankollu wlied Alla huma suġġetti u ubbidjenti għal-liġi divina għax dan hu l-obbligu ta’ kull bniedem, huma mogħtija qalb ġdida, u huma mmexxija mill-Ispirtu. L-ubbidjenza tagħhom hi espressjoni u xhieda tal-gratitudni u mħabba tagħhom lejn Sidhom.

37. Filwaqt li kull fidil hu pożizzjonalment u definittivament imqaddes għal Alla, l-Ispirtu s-Santu jibqa’ jaħdem fih matul ħajtu biex inaddfu mit-tniġġis tad-dnub, iġedded in-natura kollha tiegħu fix-xbieha tal-Mulej, u biex iwettaq opri tajba. It-tali santifikazzjoni hi aspett vitali tal-fidwa, u kull kredent ġenwin jistqarr id-dnub li għadu jgħammar fih, jissielet kontrih, u bl-Ispirtu jimmortifika l-membri li huma fuq l-art, jipproduċi virtujiet u għemejjel ġusti, u jobdi bil-ferħ il-liġi t’Alla miġbura fil-qosor fl-Għaxar Kmandamenti.

38. Il-perseveranza tal-qaddisin hi dik il-ħidma kontinwa tal-Ispirtu s-Santu biex ikompli u jwettaq sa l-aħħar ix-xogħol tal-fidwa mibdi fihom, u tiddependi fuq l-għażla, l-imħabba u l-qawwa divina. Il-Kristjan jista’ jkun ċertament assigurat f’ħajtu li jinsab fi stat ta’ grazzja u jista’ jithenna fit-tama żgura tal-glorja. Din l-assigurazzjoni infallibbli hi msejjsa fuq il-veraċità tal-wegħdi t’Alla għas-salvazzjoni, l-evidenza ġewwiena tal-grazzji marbuta ma’ dawn il-wegħdi, u t-testimonjanza tal-Ispirtu s-Santu.

39. Wara l-mewt, li hi t-tmiem tal-ħajja fiżika bil-firda tar-ruħ mill-ġisem, kull bniedem għandu eżistenza konxja u eterna. Il-Kristjan jgħaddi immedjatament fil-preżenza tal-Mulej fil-Ġenna. Id-destin etern ta’ kull bniedem hu ffissat irrevokabbilment mal-mewt.

40. Fi żmien magħruf minn Alla waħdu, Kristu għad jirritorna fid-dinja, personalment, fiżikament, viżibbilment u fil-glorja. Għas-sejħa tiegħu l-mejtin kollha jqumu u jidhru quddiemu għall-Ġudizzju skond għemilhom. Il-ħżiena jkunu kkundannati u mitfugħa fl-Għadira tan-nar għall-kastig etern. Il-fidili huma mqajma għall-ġieħ b’ġisem glorjuż bħal ta’ Kristu, salvati mill-għadab permezz tiegħu, jirtu s-saltna mħejjija għalihom u jkunu dejjem mal-Mulej. Il-ħolqien preżenti jinqered u jkun hemm sema ġdid u art ġdida li fihom tgħammar il-ġustizzja.

ADOZZJONI

41. Wara li l-knisja kienet ilha topera mill-11 t’Awissu, 1991, skond il-prinċipji mniżżla f’dan id-dokument u tħaddan it-twemmin mistqarr fih, aħna hawn taħt iffermati, f’isem il-kongregazzjoni kollha, b’unanimità nilqgħuh u naddottawh bħala kostituzzjoni uffiċjali tal-Knisja Evanġelika Trinità, illum it-22 ta’ Novembru, 1997.

GĦELUQ

42. Issa Alla tas-sliem, dak li tella’ mill-imwiet ir-ragħaj il-kbir tan-nagħaġ bid-demm ta’ patt etern, Sidna Ġesù, jiġġostakom f’kull ħaġa tajba ħalli tagħmlu r-rieda tiegħu, u jagħmel fina dak li jogħġob ferm quddiemu permezz ta’ Ġesù Kristu, lilu l-glorja għal dejjem ta’ dejjem: Ammen.

28.11.18

Fejn hemm l-Ispirtu tas-Sid, hemm...


Sabiex ngħixu l-ħajja Kristjana fil-milja tagħha, kif wara kollox jitlob minna Alla, neħtieġu l-ħidma operattiva u kontinwa tal-Ispirtu s-Santu fina u permezz tagħna.

Dan il-ktejjeb, miktub minn Joseph Farrugia, juri mill-Iskrittura li fejn hemm l-Ispirtu s-Santu li qed jaħdem hemm:
  • Il-ħajja, il-qawwa u l-qdusija
  • Il-verità, l-unità u l-libertà
  • Ġesù hu imsebbah, imxandar u moqdi.
Nistednuk tniżżel kopja u taqrah. Link

20.10.18

Salvation is a Gift

(This story is written by Ray Lentzsch, a man who travelled the world to tell people the good news of salvation by grace through faith in Jesus Christ).

That salvation is a free gift through faith in Christ is very clear from St Paul’s writing in Ephesians 2:8,9: “For by grace are ye saved through faith; and that not of yourselves; it is the gift of God; not of works, lest any man should boast."

This teaching is further underlined in Romans 6:23: “For the wages of sin is death (what man has earned and deserves) but the gift of God is eternal life through Jesus Christ our Lord” (given simply on the basis of love for another).

I would like to share an experience from my childhood that I hope will clarify this teaching.

Once my mother asked me what I wanted for Christmas. I asked for my first two-wheel bicycle. Being one of seven children, and my parents only recently having emigrated to America, my mother reminded me that a bicycle costs a lot of money.

Not being old enough to understand the economics of buying a bicycle, I naturally interpreted my mother’s statement as depending on my behaviour.

In the coming weeks before Christmas, I did my best to be on my very best behaviour.

One morning, coming down to breakfast, my little sister Sylvia, decided to put me to the test. Pretending not to see me, she bumped into me. I chided her for not watching where she was going.

Smiling impishly, she responded: “You’re trying to be good to get that bicycle, aren’t you?” Knowing I hated to be tickled, she ducked behind me and playfully sunk her fingers into my ribs. Jumping up, I shouted at her: “Lay off!” Then coming directly in front of me, she put both thumbs into her ears and flapping her hand she stuck out her tongue at me.

That was the last straw. I reached over and grabbed one of her pigtails and gave her a good yank. As I did, her mouth went wide open like a fire alarm as she cried out, “Maaaa!”

Immediately, of course, my mother appeared on the scene, asking, “What happened?”

Sylvia cried out: “He pulled my hair!”

I immediately sought to defend myself by reminding my mother how she had provoked me three times.

My mother, placing her hands upon her hips and looking straight at me, said just one word: “Bicycle?”

I immediately responded, “Oh I forgot! Mother, may I take out the garbage? May I wash the dishes?”

Believe it or not, even on Christmas eve when we stood around the piano singing our traditional “Silent Night” before going to receive our gifts, I couldn’t resist the temptation to pull Sylvia’s braid who was majestically playing the piano.

When the door to the living room was opened and all the gifts near the Christmas tree were revealed, I spotted the bicycle, I honestly thought it must be for my brother. I certainly haven’t qualified.

Finally, my mother saw me just standing still and asked if I didn’t want to receive my gift of the bicycle. I fairly well blurted out: “But I thought it was for my brother. I didn’t think I was good enough.”

My mother then took me in her arms and gave me a big squeeze and with tears coming down her cheeks, said: “You foolish little boy. We didn’t give you a bicycle because you were good enough, but because we love you.”

* * *

Thank you, brother Ray, for dedicating your life to bring the gospel message to so many people all over the world, including our country, Malta. Your passion for souls and your love for Christ is an inspiration to all of us who have the privilege to know you. Joe.


7.10.18

Ktejjeb: Mezzi ta' Grazzja fil-Knisja

Il-Kelma, l-evanġeliżmu, it-talb, il-qima, il-magħmudija u l-Ikla tal-Mulej, l-għoti, u x-xirka fraterna huwa xi wħud mill-mezzi tal-grazzja għall-edifikazzjoni spiritwali tal-Insara.

Miktub minn Pastor Paul Mizzi.

Download

6.10.18

Ktejjeb - Nikbru fil-Grazzja

X'inhuma l-karetteristiċi ta' maturità spiritwali fil-Kristjan, u x'inhuma l-metodi li bihom nidditerminaw l-kobor fill-grazzja?

Miktub minn Joseph Farrugia.

Download